اومدیم بیرون
همون کف بیمارستان پشت در جفتمون نشستیم زمین
درمونده ترین حالت ممکن یه انسان بودیم
وقتی از بیمارستان زنگ زدن و‌گفتن حالش بده شوک‌خیلی بزرگی بهمون وارد شده بود

هم راضی ب عذاب کشیدنش نبودیم هم دیگه دلمون نمیومد که از دستش بدیم
دو راهی بزرگ‌و‌سخت
نمیدونستیم اصلا از خدا چی بخوایم
چیو دعا کنیم
فقط هی طلب بخشش میکردیم
همسرم به پهنای صورت اشک میریخت میگفت زهرا الان چیکار کنیم؟ ما باعث شدیم بچه اینطوری عذاب بکشه ما باعث و بانیشیم
خلاصه روزها همینطور میگذشت و‌بچه حالش بد تر میشد ک بهتر نمیشد
همش منو صدا میکردن از من ازمایش خون میگرفتن داروهایی که میخواستن ب بچه بزنن رو رو خون من تست میکردن اگر اوکی بود به بچه تزریق میکردن

سر بخیه هام خون‌میومد
بخاطر بدو بدو‌کردنا و پله پایین بالا کردن سر بخیه باز شده بود

حتی دلم نمیخواست برم دکتر زنان بگم اینطوری شدم
ب هیچکس نمیگفتم بخیه هام اینطوری شده ک منو نبرن دکتر
حس میکردم باید درد بکشم
باید منم عذاب بکشم

یه شب قبل تاسوعا بود
خیلی ناخواسته رفتیم یه هیئتی
یه علم کوچیک بود تو اونجا که یه پسر بچه ی ناز ۷،۸ ساله دورش میچرخید و هی تمیزش میکرد و پر هاشو مرتب میکرد
من هی نگاش میکردم و نمیتونستم چشم بردارم
یه دفه یه اقای مسنی اومد گفت دخترم برو از صاحب همین علم خواستتو بخواه
برو این علم اقا ابولفضله دست رد به سینه هیچکس نمیزنه

من زیاد اعتقادی نداشتم ، حتی خجالت میکشیدم تو جمعیت برم نزدیک علم و بخوام دست بکشم حس میکردم همه نگاهم میکنن
اما اقاعه انقد هی اصرار کرد رفتم نزدیک
پرچمشو تو دستم گرفتم چشمو بستم
هیچی نداشتم بگم ، روسیاه تر از اینی بودم که بخوام خواسته ای ازشون داشته باشم ، لال شده بودم نمیتونستم اصلا دعا کنم

عزیزم انقد قشنگ مینویسی انگار دارم یه رمان با نویسنده باتجربه را میخونم
انشاالله که خدا شفای پسرتو به دست حضرت عباس امضا کنه خوده آقا ضامن بشن 🥺🤲
حتما اگه تونستی یه رمان بنویس مطمئن باش طرفدارای زیادی را ب خودت جذب میکنی

وای اشک تو چشمام پیچید😭

وای موهای تنم سیخ شد شاید اون آقا امام زمان بوده🥹

الهی عزیزم