دلنوشته . چقد دلم برای خودم تنگ شده . همیشه باخودم خلوت میکردم ، شعر مینوشتم ، کتاب میخوندم ، به رویاهام فکر میکردم ، برنامه میچیدم و تلاش میکردم
الان حتی یادم نمیاد رویام چی بود؟!
تو تمام دوران مادر بودنم حتی یک روز یک نفر نبود بچه رو بش بسپرم و باخودم خلوت کنم شاید گاهی پدرش ولی درحدی نبوده که خیالم بابت بچه راحت باشه و به خودم فکرکنم واقعا مادربودن این شکلیه؟ تو نیست بشی؟ دیگه نباشی؟ دیگه رویاهات حتی یادت هم نیان؟! شاید اگه حداقل از نظر مسائل مالی مرفه بودم و اینقد دغدغه نداشتم دلم برای خودم نمیسوخت! به خودم گفته بودم من که خانواده ی پولداری ندارم آدم تنهایی ام هستم با کسی که عین خودم باشه ازدواج نمیکنم پس چی شد؟! چی شد که یادم رفت اونم مثل من تنها و بی پشتوانه اس! خسته ام
همیشه فکر میکردم تو سن ۴۰ سالگی به همه هدفهام رسیدم . الان درآستانه ۴۰ سالگیم . باورم نمیشه اینقد از زندگی عقبم . منی که خیلی جنگیدم خیلی تلاش کردم
حقم خیلی بیشتر از اینا بود
نبود؟! کاش خدا پیاممو بخونه و درجوابش بیاد بغلم کنه بگه فقط بگو چه چیزایی میخوای همه رو بهت میدم خیلییی زود !
خیلی خستم
خیلی دلتنگ خودمم
خیلی
فرزندپروری

عزیزم مادربودن سخته وقتی مادرمیشی همین طوری میشه بایدازتمام خواسته هات دست بکشی من الانم احساس میکنم 10 سال پیرترشدم ی شونه حال ندارم سرم بزنم ازصبح تاشب مثل.... کارمیکنیم توخونه بازشماکه شاغلی شرایطت سخت ترچه چیزی ازدستمون برمیاد هیچ جاهم برای زن ارزش قائل نیستن من پالتوندارم لباس ندارم بااین وضعیت میگم بچم مهمتره کفش نداره دوران مجردیم همیشه درحسرت گذشت واسه همون بعضی‌ها میگن بچه دیگه بیار قبول نمیکنم آدم چقدرجون داره کارهای خونه بماندبچه داریم سخته بعداخرمیگن مگه چیکار کردین ازصبح تاشب توخونه بخوربخواب

والا بلا منم همینم همین همین

همه ی ما هم همینیم چون مادریم و الان دیگه رویاهامون فقط بچمونه و عاقبت بخیریشون

منم توحاله توعم.... ۵روزه حتی با مادرم ک تنها کسی بود ی ذره بهم کمک میکرد یا رفت و امدداشتم هم قهرم. حالم از همه چی بده . جدیدا بچه ها ک میخابن میرم سراغ تلویزیون دلم برا دنبال کردنه یه سریال خاص تنگ شده
دلم برا خوابیدن موقع مریضی و ناتوانی تنگ شده ینی با تب ۳۹درجه من نخابیدم از وقتی مادر شدم دلم برا رفیقام برا راحتیام برا دلشادیام خندیدنام تنگ شده... همش کارم شده کابوس دیدن . هی دارم میگم خدایا من ک دارم فقط برا این زندگی تلاش میکنم ن اشتباهی میکنم ن دنبال حاشیم ن با کسی رفت و امد میکنم شبانه روز تو این زندگی دارم جون میکنم لاقل ی کاری کن زندگیم بمونه ترس از دست دادنش روهم دارم...

سلام عزیزم دلم چقدر حرفات حرف دل من بود گاهی فکر میکنم اگر الان بمیرم بچه هام چی میشن یه دختر شاد وبشاش تبدیل شده به یه مادری که هیچ وقتی نداره الانم دارم بابت رفتارم با پسرم گریه میکنم دلت نمیخاد کار کنی؟

عزیزم حرفات دقیقا حرفای دل منه و فکر میکنم تو جامعه الان خیلیا مثل مان من خودم فکر میکردم اگه سرکار میرفتمو خونواده و دوستام کنارم بودن اینقد حس غم و ناراحتی نداشتم اما جدیدا فهمیدم حتی مشکل از اینم نیست درسته که خیلی تاثیر داره اما حتی همونایی ام که به خونوادشون نزدیکن و سر کار میرن هم باز میبینی مشکلات دیگه ای دارن فهمیدم باید دلت شاد باشه که متاسفانه تو جامعه ما خیلی سخته بتونی بیخیال باشی و شاد زندگی کنی💔