من رو به سوند وصل کردن و روی تخت گذاشتن و بردن سمت اتاق عمل. اون لحظه فقط احساس می‌کردم دارم می‌میرم. اولش خیلی می‌ترسیدم؛ دست و پام می‌لرزید و اشک‌هام خودبه‌خود می‌ریخت. ولی وقتی آمپول بی‌حسی رو به کمرم زدن و پا‌هام رو دیگه حس نکردم، با خودم گفتم: «هرچی خدا بخواد.»

جلوی صورتم پرده گذاشتن که شکمم رو نبینم. بتادین زدن و من حتی اون رو حس کردم و گفتم: «من هنوز حس می‌کنم.» گفتن نگران نباش، ما می‌دونیم داریم چیکار می‌کنیم. من هم دیگه فقط توکل کردم به خدا و مدام ذکر می‌گفتم.

چند دقیقه بعد، شاید حدود پنج دقیقه، یه صدای گریه ضعیف شنیدم. وقتی سرم رو برگردوندم، یه نوزاد پسر کوچولوی سفید و تپل رو دیدم. آوردنش و گذاشتنش کنار صورتم. وقتی نفس می‌کشید، نفس‌هاش یه صدای خس‌خس داشت؛ فکر می‌کنم به خاطر آب داخل بینی‌اش بود. ولی اون صدای نفس کشیدنش چیزی بود که هیچ‌وقت از یادم نمی‌ره.
ادامه پارت بعدی

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط