انتقال دادن من از یک تخت به تخت دیگه یکی از دردناک‌ترین قسمت‌های ماجرا بود. مخصوصاً درست قبل از اینکه از اتاق عمل خارج بشم، شکمم رو فشار دادن و اون فشار بدترین دردی بود که داشتم. انقدر درد داشت که التماس می‌کردم آروم‌تر فشار بدن.

بعد از اینکه به بخش رسیدم، خونریزی شدیدی داشتم و مدام نگران داریوش بودم. صدای نفس کشیدنش هنوز توی ذهنم بود و می‌ترسیدم نکنه مشکلی داشته باشه. خدا رو شکر هیچ مشکلی نداشت و سالم بود.

وقتی بچه‌ام رو آوردن و گذاشتن بغلم، فقط نگاهش می‌کردم. یه نوزاد کوچولوی خوشگل و ناز بود که تمام اون دردها برای رسیدن بهش ارزش داشت.

سعی کردم بهش شیر بدم. خیلی گرسنه بود و با شدت سینه‌ام رو می‌مکید، ولی من هنوز شیر نداشتم و چیزی برای خوردن نداشت. با این حال همون لحظه که بچه‌ام توی بغلم بود، انگار دیگه هیچ‌کدوم از دردهای قبل مهم نبود.
ادامه پارت بعدی

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط