همون لحظه از طرف دیگه، دکترها شکمم رو فشار می‌دادن و فشار خیلی شدیدی بود. واقعاً احساس می‌کردم دارم خفه می‌شم. داروها و کارهای اتاق عمل انجام می‌شد و من فقط به اون نوزاد کوچولو که کنار صورتم نفس می‌کشید نگاه می‌کردم. تمام دردها رو به جون خریده بودم فقط برای اینکه اون بچه سالم به دنیا بیاد.

بعد من رو بردن ریکاوری. اونجا ضربان قلبم خیلی بالا رفته بود؛ بالای ۱۲۰ بود و پایین نمی‌اومد. پرستارها مرتب می‌اومدن و دارو می‌زدن تا ضربانم پایین بیاد. هم‌زمان شدیداً می‌لرزیدم و خیلی خوابم می‌اومد و خسته بودم.

وقتی ضربان قلبم نرمال شد، من رو بردن سمت آسانسور تا ببرن بخش زنان. همسرم و مامانم که همراه‌هام بودن رو صدا کردن و اومدن. من حال خیلی آشفته و بدی داشتم. وقتی رسیدیم بالا، مامانم اومد بغلم کرد و گفت: «خسته نباشی.»
ادامه پارت بعدی

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط