از همون روزی که فهمیدم قراره مادر بشم، زندگی تصمیم گرفت منو بدون هیچ مقدمه‌ای بندازه وسط سخت‌ترین امتحان عمرم!
نه مادری بود که دستمو بگیره و بگه این طبیعیه، نترس دخترم…
نه خواهری که نصفه‌شب بهش زنگ بزنم و بپرسم: «تو هم این‌جوری بودی؟
من بودم و یه عالمه سؤال، یه دنیا استرس و گوگل که احتمالاً تو این مدت از دستم به ستوه اومده!
ماه‌های بارداری گذشت؛ با ترس‌های ریز و درشت،
تا روز زایمان؛ روزی که فکر می‌کردم سخت‌ترین قسمت ماجراست!
غافل از اینکه اون فقط مقدمه بود و زندگی داشت نسخه اصلی رو برام رو می‌کرد!علی اومد و من هم‌زمان با مادر شدن، وارد دانشگاهی شدم که نه استاد داشت، نه جزوه، نه تعطیلات بین‌ترم!
رشته‌اش هم «مادری با گرایش شب‌بیداری و نگرانی مزمن» بود! 😂🤦🏻‍♀️
هر تبش، امتحان من بود؛هر گریه‌اش، معمایی که باید حل می‌کردم؛
هر غذای نخوردنش، پروژه‌ای تحقیقاتی که با هزار دستور و ترکیب جدید شروع می‌شد و گاهی با یک دهنِ بسته و یک مادرِ شکست‌خورده به پایان می‌رسید!
سیزده ماه از مادر شدن من گذشته و من هنوز گاهی نمی‌دونم دارم درست پیش می‌رم یا نه.راستش گاهی دلم می‌خواست مادرم بود…
یا خواهری داشتم که فقط نگاهم کنه و بگه: «بیا این بچه رو بده من، تو یه نفس بکش!ولی زندگی برای من این قسمت رو ننوشته بود…
من موندم و علی؛و مسیری که مجبور شدم خیلی چیزهاش رو تنهایی یاد بگیرم.من توی این سیزده ماه فقط علی رو بزرگ نکردم؛ خودم رو هم از نو ساختم.با دست‌هایی که گاهی می‌لرزن، چشمایی که از بی‌خوابی خسته‌ان و قلبی که با تمام نابلدی‌هاش، عاشقانه بلدِ مادر بودنه.

تقدیم به تمام مامان‌اولی‌هایی که خودشون راه رو بلد نبودن، اما با عشق، ترس، اشک و هزار بار زمین خوردن، راه رو برای کوچولوشون پیدا کردن…
ما شاید همه‌چیز رو بلد نباشیم، اما داریم با تمام وجودمون تلاش می‌کنیم؛ و گاهی همین، قشنگ‌ترین شکل مادر بودنه. 🤍🌱

عزیزم من تک تک جملاتت رو درک میکنم و ممنونم اینقدر خوب برامون نوشتی🩵 من الهی هزار بار شکر مامان و خواهر دارم اما بشدت دست تنهام چون خواهرجونم کیلومترها ازم دوره و خودشم دست تنهاست، و مامان قشنگم فوق العاده پر مشغله اس و منم اصلا ازش توقع ندارم راستش قبلا فکر میکردم باید حتما کمکم کنن ولی اینکه برای خودم سالها کنار کارشون مادری خیلی خوب بودن و باعث شدن بتونم خودمو خوب بسازم ممنونم، دیگه از روز ۶ ام زایمان ام با بخیه ای که باز شد نوازد کولیکی و بسیار بسیار سخت که هنوزم پسر عزیزم که بند ِ وجودم هست بچه سختیه و من تا صبح بارها پا میشم و روزها هم پر چالش هست برام، تنها دارم بزرگ میکنم پسرمو، خیلی سخته من عوض شدم صبرم هزاران برابر شده، خستگی هام خیلی زیاد شده هم جسمی هم روحی ولی مطمئن ام روزی بهای ارزشمند و بابرکت این صبر میشه بچه های خیلی خوب و باعث افتخار ما🤍🫂🙏

چقدر قشنگ نوشتی مامان علی چند بار خوندم و اشک ریختم

و اگر یه روز علی بزرگ شد و ازم پرسید: «مامان، تو مادر شدن رو از کی یاد گرفتی؟»
بهش می‌گم:
«از هیچ‌کس، عزیز دلم…
من با تو یاد گرفتم. تو بزرگ می‌شدی و من هم کنارت بزرگ می‌شدم…🫂

چقدر قشنگ نوشتی از دل بود
دوسدارم خدا بهت یه دختر بده
به منم بده
جبران همه نداشته ها همدممون باشه

خداحفظت کنه واسه علی اقا مامان مهربون😍

منم مامان ودوتا خواهر دارم اما هردو تا بچم رو خودم وشوهرم به سامان رسوندیم البته با عنایت خدای مهربانم که اگر نگاهمون نمیکرد و دستش رو سرمون نبود هیچچچچچ بودیم

و این داستان من است 🥲

چقدر قشنگه عکست😍🥲
چقدر حیفم اومد ک همچین عکسی ندارم کلا با پسرم زیاد عکس ندارم انقد اذیت کنه و نمیشه دوتا عکس خوب گرفت

این قسمت نداشتن خاهر رو با جون درک میکنم
ایشالله که زندگی همیشه روی خوشش رو نشونت بده💕

چقدر قشنگ نوشتی...اشکم در اومد

آی اشکم‌دم مشکمه منم دو تا بچه دارم گاهی ب جنون میرسم
حتی حسرت ی سکس بدون خستگی ب دلم مونده

منم خواهر نداشتم مادرمم بخاطر بابام فوق العاده عصبی و خستس ی جورایی تنهایی مادری کردم😞

بغضی شدم با این دلنوشته💔

خسته نباشی مادرمهربون😍
منم عین شمام
ن خواهر نه مادر
خیلییییی سخته تنها بچه بزرگ کردن هرروز چالش داشتن
خوب درکت میکنم تو اوج نابلدی هات باید بلد باشی بزرگ کنی ی بچه کوچولویی ک به تو سپرده شده