پارت دوم

حتی شب قبل بستری شدنم ک تا خود صبح بخداوندی خدا پلک رو هم نزاشتم تاپیک زدم که هیچکس و هیچ‌چیز نمیتونه ارومم کنه و واقعا فک میکنم الانه که قلبم ایست کنه
و نمیدونستم دلیل اصلی ترسمم چیه فقط میترسیدم
خلاصه من ۶صبح باید بیمارستان میبودم و تشکیل پرونده میدادم اول ۶ با مادر و خواهر و همسرم بیمارستان بودم با یه حال داغون ک الان دارم عکسامو میبینم میگم این‌چه قیافه ایه بوده انگار خدایی نکرده عزیزی از دس دادم
وارد بیمارستان شدم و گریه کنان و با ذکر گفتن وارد بخش زایشگاه شدم
از همه بدتر این بود که من ته همه چیزو در آورده بودم اینقد که جستجو کرده بودم میدونستم الان این‌ موقع میخان چیکارم کنن الان نوبت چیه و...
وارد زایشگاه که شدم بهم گان دادن که لباسامو در بیارم
و بعد ازون ضربان قلب منو نی نی رو چک کردن و ازمایشات لازم انجام داد و بهم سرم وصل کردن و گفتن رو این تخت استراحت کن تا نوبتت بشه دکترم اون روز ۴تا عمل داشت که من سومی بودم
حالا من از ساعت ۶ ک بیمارستان بودم تا ساعت یه ربع به ۱۰ رو اون تخت دراز کشیده بودم و هی از استرس تند تند میرفتم دستشویی و دعای عهد گوش میکردم و قران میخوندم
ابجیم و مامانم و مادرشوهرمم میومدم هی پیشم بودن تا نوبت رسید به یکی از فوبیاهای من (سوند گذاشتن)
یعنی من یکی سوند گذاشتن یکی فشارای رحمی رو مخم بود و ب شدت وحشت داشتم
همه پروسه زایمان یه طرف و این سوند گذاشتن ی طرف
وقتی خواستن بزارن یه جیغ و دادایی میزدم و خودمو چنان سفت کرده بودم ک کلی اذیت شدم بهشون گفتم تو بی حسی برام بزنین قبول نکردن
چون کارایی که تو زایشگاه انجام میشد اینابود و منو اماده باید تحویل ریکاوری میدادن

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط