پارت ۱۰
کم کم که راه برم،اونم بخدا اگه خودم اصرار نمیکردم یادشون میرفت من باید راه میرفتم، بهیار اومد کمکم کرد پاشم اونم انگار عجله داشت همچین دستم میکشید بخدا تند تند راه میرفتم یا لباس بلند گلگلی دکمه دار دادن بهم و حس راحتی گرفتم خیلی خوشحال بودم که خوردم و راه رفتم حس میکردم دیگه تمومه..پرستار اومد خرما دستم دید یعالمه دعوا که چرا میخوری تا شکمت کار نکرده جامدات نخور گفتم خرما که زیاد جامد نیست خودشم بیرون روی میاره اخه چیکار کنم
،بعد کنار دستم اب سیب بود اونو دست زود دعوا که تموم کردی گفتم بابا من نخوردم اینو مامانم و ملاقات چی هام خوردن،انگار که یه مجرمم🥲🥲خلاصه کم کم خوردم راه رفتم بچه رو خودم شیر میدادم مامانم هی میگفت شیر نداری شیرخشک درست میکرد اولا با قطره چکان داد بعد خسته شدم گفتم با شیشه بده دست از سرم بردار تروخدا،صبح ساعت ۶ شکمم کار کرد کیک خوردم  یکم حالم بهترشد،راستی شام هم کباب دادن به همراه من همینطور گرسنه مامانم جلوچشمم خورد مثلا بگه دو قاشق نگه دارم برات ساعت۱۲ شب میخوری انگار نه انگار خورد و رفت ریلکس نشست🥲عدم توجه خدمه و پرستار و کارای مامانم واقعا رو مغزم بود انگار که هیشکی نمیتونه درست حسابی کاری که وظیفه اش رو انجام بده.برای یه فلاسک آبجوش که میخواستم مامانم ده بار رفت هی میگفتن سماور نجوشیده،مامانم میگفت داره غلغل میکنه دروغ میگن.به هر حال گذشت خوب یا بد مهم نیست مهم این بود که فردا دکترم میاد مرخص هستیم هیچی مهم نیست دیگه،من تا همینجا اصلا غذا ی خوب نخوردم فقط آبمیوه و کیک و خرما و چای صبحانه یه غالب پنیر بی‌مزه دادن بهمون،مثل تف سربالا بود

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط