سلام. تک فرزندی، بلی یا خیر؟
من خودم تکم، همیشه خانواده‌های شلوغ و اون رفت و آمدهاشون رو دوست داشتم. البته گاهی هم که روابطشون رو می‌دیدم، نظرم عوض میشد. برای خودم شاید اگر سنم کمتر بود (متولد ۶۴ام) یا شرایط بهتر بود، به فرزند دوم بیشتر فکر می‌کردم، نظرم ۹۸ درصد منفیه اما حرف‌های امروز دو تا از همکارانم من رو به فکر فرو برد. گفتن: تو تا همیشه نمی‌تونی بچه‌ات رو ساپورت کنی و کنارش باشی و اون تنها می‌مونه، بهتره حداقل دو تا باشن تا همدیگه رو داشته باشن. تو حتی اگر صد خودت رو بذاری باز هم بچه ممکنه احساس کمبود داشته باشه. بچه های الان با اینکه پدر و مادر سعی می‌کنن از نظر مالی و رفاهی بهترین چیزها رو براشون مهیا کنن، از نظر عاطفی احساس کمبود دارن. همه چیز بهترین وسایل نیست، بچه به اون زمانی که تو براش وقت میذاری و باهاش بازی می‌کنی بیشتر نیاز داره تا بهترین اسباب بازی و فلان. خودشون از اینکه خواهر و برادر دارن خیلییی خرسند بودن و گفتن مگه زمان ما همه چیز بود، مگه ما بزرگ نشدیم. گفتن درسته که دنیا پر از زشتی و پلیدیه ولی در کنارش قشنگی‌های زیادی هم داره. خلاصه که خیلی من رو دچار تردید کردن.

من نظر خودمو میگم
کیفیت تربیت و بچه ها مهمه
من تک فرزند دیدم توانمند و موفق و متکی به خود
چند فرزند دیدم‌متاسفانه تن‌پرور و متکی به خانواده
پس اول کیفیت خانواده و تربیت رو مهم میدونم

چرت و پرت گفتن ما الان دوتا خواهریم اصلا باهم خوب نیستیم سلام خداحافظ همین
همش میگم کاش تک فرزند بودم دیگه مادرمم آنقدر بین من و اون فرق نمیذاشت
برای همین هم هیچوقت دیگه به بچه دوم فکر نمیکنم

لزوما دوتا خواهر و برادر هم ممکنه باهم سازگار نباشن
ممکنه نه تنها روابط دوستانه نداشته باشن بلکه برای هم اذیت کننده هم باشن
چه تک فرزند چه چند فرزند مهم نوع تربیت هستش
مورد اطرافم هست بچه تک فرزند روابطش با پدر و مادرش کاملا دوستانه و ایده آل

این حرفا دیگه برای الان کاملا غلطه.
الان چیزی که خرف اول رو میزنه کیفیت بچه داری هست. و از طرفی انقدر دنیا عوض شده که دیگه روابط خواهر و برادرها مثل قبل نیست
هم مشغله ها خیلیی بیشتر شده هم مهاجرت کردن ها
الان دیگه هیچ تضمینی وجود نداره در اینده دوتا خواهر اصلا کنار هم باشن که به داد هم برسن.
از طرفی اوردن بچه تو جامعه بلاتکلیف ایران که الان جنگ هم به خودش دیده و اینده مشخص نیست به کدوم سمت میره اشتباه محضه به نظرم.
یک بچه رو بشه درست تو این شرایط بزرگ کرد خیلی خیلی بهتر از پو یا چندتا بچه باکمبود هست.
نسل قدیم هم که این اعتقاد چندین فرزندی داشتن با کلی خطا بچه هاشونو بزرگ کردن که الان نسلی پر از تروما باقی مونده.
چندسال دیگه ممکنه بچه هامون ازمون نپرسن چرا خواهر یا برادر ندارن ولی قطعا میپرسن چرا برای من تو فلان مسیله عاطفی کم گذاشتی یا فلان مسئله مالی رو چرا ندیده گرفتی

اگه یه روز من و شوهرم تو ابن دنیا نباشیم دخترم تک و تنها میخواد چیکار کنه؟
من حتما براش به خواهر یا برادر میارم تا تنها نمونه🫠🫠

اتقدر بدبختی زیادی هرکسی فقط میرسه به بدبختی خودش برس دیگه به خواهر و برادر نمیرسه
خودم میبینم چقدر گرفتاریم ک خواهر و برادر به زور اگر هفته ای دوساعت همو ببینیم

مهسا جان اگه بچه دوس داری
توان مالی شو داری و اعصاب و‌حوصله شو و اینکه خودت تک بودی و‌دوس داری دورو بر خودت شلوغ باشه بچه دوم بیار
مطمئن باش اونمپقع بچه‌تم‌ خوشحالتره وقتی تو با خانواده ای ک دوس داری خوشحالی❤️
اگخ قصدشو داری اصلا دیر نکن

حرف حق درسته منم نمیخوام بچه دوم بیارم ولی قانع شدم

منم تک فرزندم و متولد ۶۵. و بسیار مخالف تک فرزندی بودم. یعنی میگفتم یا هیچ یا حداقل دو بچه...
اما... اما....
در شرایط فعلی ایران، نمیتونم به بچه دوم فکر کنم. حدود سه سال پیش که من و شما باردار بودیم، شرایط اینجوری نبود. ولی حالا همه چی رو به افول و نزوله.
من تمرکزم رو میذارم روی به معراج رسوندنِ "معراج"م... همین...

من چون اعصاب و توانش رو ندارم اونم تو کشوری ک هیییچی سر جاش نیست ترجیحم تک فرزند حتی اگ تنها بشه و هزار تا مسیله دیگه

ببین عزیزم هیچ کس نمیتونه منکر خوبی‌های خانواده پرجمعیت بشه.
ولی چنتا موضوع هست این وسط
یک که شرایط ایران واقعا معلوم نیست به کدوم سمت بریم گرونی افسار گسیخته و این صحبت‌ها که خوب آدم کیفیت زندگی یک بچه از هر جهتی بهتر می‌تونه تامین کنه تا چنتا
بخصوص که دنیا داره به سمتی می‌ره که همه دارن روی روح و روان خودشون کار میکنن و سبک زندگی ها جوریه که و با تنهایی عزلت اخت میشن....

دوم بنطر من وقتی حرف از خانواده پرجمعیت میشه یک بچه با دوتا چه فرقی داره؟ اونموقع باید مثل قدیمی ها حداقل سه یا چهارتا داشته باشیم تا مفهموم اون در جمعیتی که مد نظر من و شماست معنا پیدا کنه(که خوب غیر ممکنه) 😂
بعدش هم واقعا هیچ تضمینی نیست که تو بزرگسالی همدم هم باشن،اختلاف نظر نداشته باشن‌.
بخصوص که من بعد مهاجرت خیلی خیلی بیشتر میشه برای نسل بچه های ما (چون این ری دمانی که اینها درست کردند حداقل سه چهار دهه طول می‌کشه ایران رنک خوشی و پیشرفت به خودش ببینه) پس حتی اگر چنتا بچه بیاریم هیچ تضمینی نیست بزرگسالی پیش هم باشند و هر کدوم یک ور دنیا نباشن....

همش،بستگی به تربیت داره
یکی تربیتش خوبه
دوست عین خانواده یه طور صحیح پیدا میکنهذ
یکی هم میبینی به خن هم تشنه آن خواهر براردی

من تو خانواده پر جمعیت بزرگ شدم
یه خواهر یه استان دیکه هست اینی ک نزدیک منه دشمن خونی منه و همش داره از هر دری بمن ضربه روحی وارد میکنه چون من ازش ۱ سال کوچک‌تر بودم و فوق العاده درسم خوب بود ولی این نه برای همین کلا عقده تو دلش بود ک منو برتر از خودش نبینه
همش به خودش میرسه هراز ژل و بوتاکس ک زیبا تر باشه جوونتر و وقتی کسی میگه خواهرت ازت کوچیکتر نشون میده من دلم می‌شکنه
والا رفیق خوب داشته باشی از ۱۰۰ تا خواهر برادر بهترن

راست میگه واقعا تک خوب نیس

منم همیشه حسرت خانواده های شلوغ رو داشتم
برای همین مخالفم

من خودم عاشق خواهرمم. برام مثل یه نوریه که همیشه میدرخشه حتی وقتی تو تاریکی محض فرو رفتم. و به نظرم از این نظر درسته. ولی خودم به شرایط خودم که فکر می‌کنم لااقل فعلا نظرم اینه که دیگه بچه‌دار نشم. چون واقعا توان ساپورتش رو الان نخواهم داشت.
بنظرم اگه حوصله‌شو دارید و در حد خیلی معمولی توان مالیش رو دارید، بهش بیشتر فکر کنید. درسته جهان جای واقعا ترسناکی میتونه باشه، اما اینکه این جهان احتمالا از یه نقطه کوچیک آغاز شده و میلیارد‌ها سال جلو رفته تا برسه به ما، واقعا شگفت‌انگیز هم هست. صرف حضور در این جهان و وجود داشتن از نظر من موهبته و اگه ما اینو بتونیم به بچه‌هامون یاد بدیم دیگه یقمونو نخواهند گرفت که چرا تو جنگ یا تو فلان شرایط ما رو به دنیا آوردی. تازه شایدم شرایط بهتر شه، از کجا معلوم.
در نتیجه میگم. در وهله اول حوصله خودتون مهمه که آیا توانشو دارید یا نه. بعدم اینکه از لحاظ مالی در حد خیلی عادی بشه ساپورتش کرد. تفکرات فلسفی بنظرم از سر ماها که یه بچه داریم گذشته دیگه. بهتره به صلاح بچه‌هامون فکر کنیم.

من فعلا نظرم اینه

تا ببینم چی میشه🪽🌸