چرا اینطوری شدم. از وقتی زایمان کردم خیلی به بچم حساس شدم. اصلا نمیتونم ببینم بغل کسی بره جز شوهرم. رفتیم خونه مادر شوهرم. پدر شوهرم بچه رو برد بخوابونه پیش خودش. بچه خوابش میومد. داشتم از فکر دیوونه میشدم. اصلا نمیتونم ازش دور بشم. حتی پیش مامان خودم هم دوست ندارم بذارم. حس میکنم هیچ کس نمیتونه عین خودم مراقبش باشه. تا نق میزنه تو خواب میپرم. خوابام تیکه پاره اس. سرم همش درد میکنه. داغونم. خودم فکر میکنم خیلی دارم به خودم سخت میگیرم. بچم بالا میاره اکثرا. نگران وزنشم. دارم از فکر دیوونه میشم

من با خونواده شوهرم زندگی میکنم از خدا ببرن پیش خودشم یکم با خیال راحت بخوابم

برعکس من
انقدر ک دخترم سخته نگه داریش هنره دو دیقه ساکت نگش داره
میدم بقیه میخوابم یا کارامو کنم یا ب خودم برسم ورزشی حمومی
افسردگی میگیرم وگرنه یا عصبی میشم از بچم کلافم میکنه بس نق میزنه
دوست داره بازی کنی باهاش دستشوییم نری وای خدا

من حتی ب شوهرمم حساسم 😑بنده خدا میخاد کمکم کنه ولی همش میگم اونطوری برندار کمرش خم شد فلان نکن بهمان نکن🤦‍♀️

منم سر بچه اولم اینطوری بودم وحشتناک
اما الان سر دومی حسرت به دلم مونده یه نفر بگه یه ساعت برات نگهش می‌دارم، دریغغغغ
هیچکس نیس🥲

بچه اول اینطوریه

من بچه سومه ولی مثل شماشدم

دقیقا منم همینجورم اصلا دوس ندارم ثانیه ای ازم دور شه با کوچک ترین صداش از خاب میپرم
همش سر شوهرم قر میزنم ک نگهش دار اما بیشتر از پنج دقیقه نمیتونم تحمل کنم
مادرشوهرم میبره بالا من میمیرم سریع میرم بالا پیشش