الان ۴ روز از عملم گذشته... اگه بخوام از روزای اول بگم، واقعاً نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
قبل از عمل، توی بیمارستان تقریباً هر ۱۰ دقیقه از حال می‌رفتم. هر بار که به هوش می‌اومدم، ببخشید، فقط استفراغ می‌کردم. به‌خاطر شرایط جسمیم رگ پیدا نمی‌شد و بیشتر از ۲۰ بار برای پیدا کردن رگ و گرفتن خون، بدنم رو سوراخ کردن... 💔
وقتی به هوش اومدم، تازه دردها شروع شدن. دردی که فقط محدود به شکمم نبود و توی تمام بدنم پخش شده بود. حتی نفس کشیدن برام عذاب بود؛ با هر نفسی که می‌کشیدم، انگار استخون‌های قفسه سینه‌م شکسته بودن و از داخل سوراخم می‌کردن.
اما می‌دونین چی از همه سخت‌تر بود؟ اینکه از نظر روحی داشتم از هم می‌پاشیدم، دلم پر از بغض بود، داغون بودم، دلم می‌خواست فقط گریه کنم و خودمو خالی کنم، اما حتی یه قطره اشک هم از چشمام نمی‌اومد...
گاهی درد روح آدم از درد جسمش هم سخت‌تره؛ مخصوصاً وقتی انقدر داغونی که حتی نمی‌تونی برای دردت گریه کنی. 💔

عزیزم 💔😓

همیشه بعد از هر سختی یک آسونی هست اون آسونی حتما بغل کردن بچه ات هست فقط قوی باش تا اون روز برسه و امیدتو از دست نده

عزیزم ب حق امروز آرامش مصیبت بشه و ب طور معجزه آسایی خودت باردار بشی و یک بارداری خوب رو تجربه کنی

غصه نخورگلم خدا بزرگه انشالله بحق حضرت زهرا معجزه میشه برات و ورق برمیگرده من دلم روشنه
خیلی برات ناراحت شدم دورت بگردم 🥺🥺

امیدت به خدا باشه عزیزم انشالله طمع شیرین مادری رو به زودی زود میچشی
خدا بزرگه تو تنها نیستی خیلی این اتفاقا پیش میاد تنت سالم لبت خندون عزیزم بچه هم خدا بهت میده به وقتش🫀

همسرم هم توی اون چند ساعت، پشت در اتاق عمل هزار بار مرد و زنده شد... عملم با ریکاوری حدود چهار ساعت و نیم طول کشید و اون هیچ خبری از حالم نداشت... بهش گفته بودن اوضاع خوب نیست و مدام ازش رضایت‌نامه می‌گرفتن...
مامان و بابام و همسرم رو که فکر می‌کنم، انگار هر سه‌تاشون توی این چند روز به اندازه ۱۰ سال پیر شدن. 🥲 کاش هیچ‌وقت عزیزام مجبور نمی‌شدن اون لحظه‌ها رو تجربه کنن.
شب اول هم نه مورفین جواب می‌داد، نه داروهای دیگه... درد آروم نمی‌شد و من فقط باید تحمل می‌کردم.
شب دوم گفتن باید کم‌کم راه برم که خون توی پاهام لخته نشه. تازه وقتی خواستم از جام بلند بشم، عمق فاجعه رو بیشتر فهمیدم... 🙃
خلاصه که نمی‌خوام بیشتر از این سرتون رو درد بیارم. امروز تصمیم شد بیام خونه تا توی محیط آروم‌تری استراحت کنم. روی مبل برام جا انداختیم که بلند شدن برام راحت‌تر باشه و الان، خدا رو شکر، درد‌هام یه مقدار آروم‌تر شدن. می‌تونم با کمک مبل و بالش، بدون اینکه کسی بلندم کنه، از جام بلند بشم. همین چیزای کوچیک این روزها برام یه دنیا ارزش دارن. 🤍

اما قسمت سخت ماجرا فقط عمل و دردهاش نیست...
بعد از همه این اتفاق‌ها بهم گفتن لوله سمت چپم هم چسبندگی داره و برای بارداری، باید سراغ IVF برم.