امروز علیرضا به خاطر دندون‌هاش حسابی بی‌قرار بود و خونه رو گذاشته بود روی سرش! از اون روزهایی که آدم احساس می‌کنه باتری‌اش تموم شده، ولی خب، مادریه دیگه؛ عشقش به این دردسرها می‌ارزه.

داشتم توی کتاب تربیتی‌ام می‌خوندم که این «شیطنت‌ها» و بی‌قراری‌های قبل از هفت سالگی، گاهی فقط یه واکنش به محدودیت‌هاست. وقتی کودک به هفت سالگی می‌رسه، انگار یهو دنیای درکش بازتر می‌شه، اون موقع‌ست که دیگه باید بهش بها داد و با «آقا» دیدنش، بهش احترام گذاشت.

الان که علیرضا اینقدر کلافه‌ست، دلم می‌خواد زودتر این مرحله بگذره و به اون سنِ درک و آگاهی برسه، ولی خب، این شیطنت‌ها هم جزئی از شیرینی‌های همین روزهاییه که زود می‌گذره. دعا کنید برای این دردونه‌ی ما، دندون‌دردش زودتر خوب شه که مادرش هم بتونه یه نفسی بکشه!

شیرخشک
شیر
گهواره
چرت
خواب

یع نکته هاییش واسه ما هم بذار

پسر منم ۱ سالو ۸ ماهشه و اصلا غذا نمیخوره همش دستش تو دهنشه.. امشب برای پسر خودم و همه ی همسناش دعا کردم دندوناشون زودتر دربیاد.. خیلی نگرانشم

انشالله ب شیرینی و خوشی سپری کنه روزگار
چقد در روز تی وی می بینه گل پسر

ی مامان اگاه 👏🏼👏🏼

اسم کتاب لطفا