وقتی مخزنِ عاطفیِ یک مادر خالی می‌شود…

امروز ظهر، دخترم را توی آغوشم تکان می‌دادم تا بخوابد و همان‌طور که چشمم به صورتش بود، با خودم فکر کردم:
مادری فقط خستگیِ جسم نیست؛ گاهی یعنی ذهنی که از صبح تا شب، هیچ‌وقت واقعاً خاموش نمی‌شود.

حتماً برای تو هم پیش آمده؛ آن خستگی‌ای که با خواب شبانه هم تمام نمی‌شود. در روان‌شناسی به این می‌گویند «فرسودگی والدینی».
اما برای من و تو، این فقط یک اصطلاح نیست؛ این حسِ خالی شدنِ همان «مخزنِ عاطفی» است.

این فرسودگی معمولاً سه نشانه دارد:

۱. تخلیه‌ی عاطفی؛
یعنی حسی که دیگر انگار چیزی برای «دادن» نداری. حتی لبخند زدن برایت سنگین است.

۲. جدایی عاطفی؛
یعنی ناخودآگاه از لحظه‌های مادری فاصله می‌گیری؛ بی‌میل به نوازش، یا بی‌حوصلگیِ طولانی.

۳. تضاد با خود؛
یعنی آن تصویرِ مادرِ مهربان و آرامی که در ذهنت ساخته بودی، حالا به نظرت گم شده.

یادت باشد:
فرسودگی، نشانه‌ی مادرِ بد بودن نیست؛ بهایِ «سرمایه‌گذاریِ بیش از حد» رویِ کمال‌گرایی است.
تو چون می‌خواهی بهترین باشی، آن‌قدر از خودت داده‌ای که حالا خالی شده‌ای.

امروز به جای اینکه بپرسی «چرا توان ندارم؟»، بپرس:
«چطور می‌توانم فقط ۵ درصد از بارِ ذهنی‌ام را زمین بگذارم؟»

یک لیوان چای، ده دقیقه سکوت، یا کمک گرفتن از کسی که دوستش داری.
استراحت، جایزه‌ی تو نیست؛ حقِ توست. 🤍

اگر این حس‌ها برایت آشناست، فقط یک ♥ برایم بفرست؛ بدانم که من و تو در این خستگی تنها نیستیم.

و هر وقت دلت خواست حرف بزنی، پیام بده؛ پشتِ این کانال فقط یک آیدی نیست، منم — همان مادری که این سطرها را نوشته. گوش می‌دهم، قضاوت نمی‌کنم، و کنارِ تو می‌مانم. 🤍

🆔 حریم عشق | روانشناسی مادر
@HarimeMadarr

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط