همه مامانا قطعا وقتی بچه هاشون به دنیا میاد تو اوج خستگی یه چیزایی از ذهنشون میگذره اما خجالت میکشن اونو به زبون بیارن چون دیگران سریع میخوان بگن ناشکری نکن یا اینکه بگن بچتو دوست نداری از این مدل حرفا..
الان که یادم میاد به قبل فکر میکنم میبینم چقدر بعضی وقتا کم میاوردم ،از خانوادم دورم و خانواده همسرم فقط خواهرش هست که اون مشغله خودشو داشت ،تو زندگیم حتی یکبارم نوزادی بغل نکرده بودم و اصلا از نزدیک با بچه ای ارتباط نداشتم تو اطرافیان بچه کوچیک هیچ موقع نداشتن تجربم زیر صفر ،وقتی دخترم دو ماهش بود اینقدر خسته بودمم که یهو آرزو کردم مریض بشم برم بیمارستان بستری بشم اونجا بخوابم استراحت کنم😂😂و چقدر انرژی منفی مهمه و جدا همون شب به حالت خیلی بدی مریض شدم دلم درد گرفته بود از این دکتر به اون دکتر یکی از دکترا تشخیص آپاندیس داد و گفت اورژانسی باید بستری بشی تو بیمارستان دم اتاق عمل دکتره میگفت خانم برو بستری شو و من شوکه شده بودم همسرم میگفت بیا بریم بستریت کنم من قبول نمیکردم دکتره گفت پس با رضایت خودت برو شما شرایطت اورژانسی اونحا از ته دل آرزو کردم حالم خوب بشه برگردم پیش دخترم خیلی دلم براش تنگ شده بود و فقط از خدا میخواستم حالم خوب بشه و برگردم تو خونم ،و با تمام وجودم گفتم نه من نمیخوام فقط میخوام برم خونه قبلش دکترای دیگه برام سرم اینا نوشته بودن زده بودم برگشتم خونه و صبح حالم خوب خوب شد بعدا متوجه شدن کیست بوده که تو سونو اپاندیسم ملتهب نشون میداده،تا الانم به کسی این موضوع نگفتم
شما چی تو ذهنتون گذشته اما خجالت کشیدید که بگید بیانش کنید

من الان خیلییی ذهنم درگیره. بچمو باید بذارم مهد که برگردم سرکارم. هر روز جنگه تو مغزم ک کدوم مهد دست کی میتونم بدم جگرگوشه ام رو. خیلیییی سخته. تاحالا به کسی جز شوهرم نسپردمش. چقدد سخته مادری

من زایمان که کردم حال روحیم خیلی بد بود و دست تنها واقعا نمیتونستم نگه داری کنم از بچم وقتی خونه مامانم بودم و کمکم میکرد حالم بهتر بود وقتی جنگ شد حدود یک ماه رفتیم پیش خانوادم و خیلی کمکم بودن مامان بابام و همش تو افکار خودم میگفتم کاش جنگ ادامه پیدا کنه که من همچنان پیش مامانم اینا باشم 🥺

من وقتی زایمان کردم شهرستان خونه مامانم بودم..شوهرم روز سوم برگشت رفت خونه خودمون سرکار باید میرفت.. تواون شرایط دوری..بخیه هام عفونت کردن.هورمونام بهم ریخته بود.شیرنداشتم بچم همش گریه میکرد از گرسنگی..چیزی نیاز داشتم سختم بود به بقیه بگم چون کارت ازم قبول نمیکردن.شوهرمم نمیومد واقعا بهم ریخته بودم و تو تنهاییام همش گریه میکردم.. نصف شبا بیدار میشدم به پسرم نگاه میکردم با خودم میگفتم چقدر میخواد زمان ببره که اول با چاقویی که کنارم بود یدونه تو سر این بچه بزنم بعدشم رگ خودم😬(الان که بهش فکر میکنم واقعا دیوونه شده بودم و واقعا تاحالا به هیچکی نگفتم)
اخه فکر کن من نواربهداشتیمو داداشم میرفت میخرید..واسه هرچیزی که نیاز داشتم میمردمممم تا به زبون بیارم🥲واقعا شرایطم سخت بود
الان بابت وجود پسرم خداروشکر میکنم هرروز..اما اونجا دست خودم نبود امیدوارم قضاوت نکنید