ادامه تایپ قبلی

سالگرد روزی که فهمیدم من باید الان به‌جای نوشتن این حرف‌ها، هر دوتون رو توی بغلم می‌گرفتم. دخترم رو می‌بوسیدم، پسرم رو نوازش می‌کردم، لباس‌های خوشگل تنتون می‌کردم و از خنده‌ها و شیرین‌کاری‌هاتون ذوق می‌کردم.الان باید خونه‌م صدای گریه و خنده‌تون رو می‌شنید، باید من و باباتون سر اینکه کدومتون بیشتر شبیه اونه حرف می‌زدیم، باید شش‌ماهگیتون رو جشن می‌گرفتیم و ازتون عکس می‌گرفتیم…ولی من چی دارم؟ یه جای خالی برای دخترم، یه جای خالی برای پسرم، جای بخیه‌های سزارین روی تنم و دلی که هنوز باورش نمی‌شه بچه‌هاش دیگه برنمی‌گردن.درد من فقط از دست دادن دو تا نوزاد نیست؛ درد من از دست دادن تمام روزهاییه که قرار بود باهاتون زندگی کنم. اولین لبخندها، اولین دندون‌ها، اولین کلمه‌ها و تمام لحظه‌هایی که هیچ‌وقت فرصت نکردم تجربه‌شون کنم.من و باباتون قرار بود پدر و مادر دو تا فرشته باشیم؛ قرار بود چهارنفره زندگی کنیم، اما حالا ما موندیم و دو تا جای خالی که هیچ‌کس نمی‌تونه پرشون کنه.دوقلوهای مامان، دختر قشنگم، پسر نازنینم…امروز یک سال از اون دو خط صورتی گذشته؛ دو خطی که بهم گفتن مادر شدم. اون روز نمی‌دونستم خوشحالی‌ام قراره با چه داغ بزرگی همراه بشه. نمی‌دونستم روزی می‌رسه که برای دیدنتون، حتی توی خواب، لحظه‌شماری کنم.پارسال ۲ آبان، فهمیدم شما رو دارم؛ امسال ۲ آبان، باید با نبودنتون کنار بیامکاش الان شش‌ماهه بودید و هر دوتون توی بغلم جا می‌شدید. کاش به‌جای اینکه به خاطره‌هاتون دل خوش کنم، می‌تونستم بوی تنتون رو حس کنم و پیشونیتون رو ببوسم.من هنوز مامانتم؛ حتی اگر دست‌هام از نوازش صورت‌های کوچولوتون محروم موند. هنوز دوستتون دارم؛

تصویر
۱۳ پاسخ

ایشالله ب حق خانوم حضرت زینب دامنت سبز بشه

الان بارداری؟؟.. ینی مثبت شدی.

عزیزدلم ان شاالله دوباره جاشون برات سبز بشه گل من خدابزرگه

میفهممت چون تجربش کردم و دست خالی بعد زایمان برگشتم خونه هر روزم جنهمه🖤😭

😭😭😭😭خیلی ناراحت شدم عزیزم خیلی سخته خدابه دلت ارامش بده انشالله که بارداری بعدی به داخوشی و سلامتی باشه

انشالا به حق حضرت زهرا امسال بارداربشی💞

الهی بگردممم عزیزم خیلی سخته درکت میکنم ایشالله این دفع باردار شدیم برامون بمونه و خدا با گرفتن بچه هامون امتحانمون نکنه💔💔😭😭

وهنوزم بعد یکسال و یکماه اقدامم هنوز باردار نشدم

عزیزم
انشاالله دلت به زودی به آرامش برسه

وای فکر کزدم بارداری

اخی خیلی ناراحت شدم .
چی شد بچه هات ؟

اخی عزیزم خیلی سخته جنسیت هم ادم بدونه من نمیدونستم جنسیت دارم دغ میکنم

مبارکه عزیزم

سوال های مرتبط

مادر مادر قصد بارداری
پسرم... پاره‌ی تنم... 💔

چرا رفتی مادر؟ چرا منو با این همه آرزو تنها گذاشتی؟ قرار بود بیای و بشی همدم روزهای تنهایی‌ام، قرار بود رفیق مامانت باشی. قرار بود بغلت کنم، بهت شیر بدم، شب‌ها با صدای گریه‌ات بیدار بشم و صبح‌ها با دیدن صورت کوچولوت تمام خستگی‌هام از یادم بره.

قرار بود دست‌های کوچیکت رو توی دست‌هام بگیرم، بزرگ شدنت رو ببینم، برات لالایی بخونم و هر روز بیشتر عاشقت بشم. قرار بود من پناه تو باشم و تو تمام دنیای من...

پسرم، حتی وقتی شنیدم موقع به دنیا اومدنت یه پرده شفاف روی صورتت بوده، دلم هزار جا رفت. سرچ کردم، پرسیدم، دنبال معنایی گشتم؛ می‌گفتن قدیمی‌ها این اتفاق رو نشونه‌ای مقدس و خوش‌یمن می‌دونستن، می‌گفتن چنین نوزادی برکت و روزی با خودش میاره...

با خودم گفتم چه پسر خاصی داشتم، چه فرشته‌ای بودی که با اون پرده به دنیا اومدی. اما مادر، من برکت نمی‌خواستم، من خودت رو می‌خواستم. من فقط می‌خواستم بمونی و بزرگ شدنت رو ببینم.

هنوز تکون‌هات از یادم نرفته. هنوز آخرین لحظه‌هایی که حضورت رو در وجودم حس می‌کردم جلوی چشمامه. چطور می‌تونم اون لحظه‌ها رو فراموش کنم؟ چطور می‌تونم باور کنم پسری که این‌همه منتظرش بودم، حالا دیگه توی آغوشم نیست؟

پسرم، من هنوز مادرتم؛ همون مادری که برای اومدنت جنگید، انتظار کشید و هزار تا رؤیا برای آینده‌ات داشت.

کاش می‌شد فقط یک بار دیگه بغلت کنم. کاش می‌شد بهت شیر بدم و آروم توی گوشت بگم: من مامانتم، همون مامانی که قرار بود رفیقت باشه...

آخ پسرم، چقدر دلم می‌خواست بمونی. چقدر دلم می‌خواست زندگی‌ام با تو ادامه پیدا کنه.

تو رفتی، اما جای خالیت برای همیشه توی قلب مامانت موند.

دوستت دارم، رفیق کوچولوی مامان... تا همیشه. 🕊️❤️
faezeh faezeh قصد بارداری
زایمان زودرس من؛ داستان تولد پسرم آریان | پارت ششم 💔

من همیشه تصور می‌کردم روزی که از بیمارستان برمی‌گردم، پسرم رو داخل کریری که براش خریده بودم می‌ذارم، لباس قشنگی رو که براش آماده کرده بودم تنش می‌کنم و با خودم به خونه می‌برمش.

فکر می‌کردم وقتی رسیدیم خونه، مهمون‌ها رو هماهنگ می‌کنم تا بیان و پسرم رو ببینن.

اما به‌جای همه اون کارها، داشتم تلفن می‌زدم تا برای خرید قبر و خاکسپاری بچه‌ام هماهنگ کنم.

تمام مسیر فقط گریه می‌کردم.

وقتی پسرم رو آوردن و روی سنگ قبر گذاشتن، گفتم می‌خوام برای آخرین بار بچه‌ام رو ببینم. اجازه نمی‌دادن.

بهشون گفتم: «این بچه، بچه منه. من مادرشم. باید ببینمش.»

بالاخره صورتش رو دیدم. پارچه رو کنار زدم، اما حتی اون موقع هم اجازه ندادن بغلش کنم.

حتی وقتی به دنیا اومد، نتونستم لمسش کنم.

این حسرت تا ابد توی دلم می‌مونه؛ اینکه پسرم به دنیا اومد و من حتی فرصت نکردم یک بار بغلش کنم.

آریان برای من یک معجزه بود. با وجود تمام مشکلات زندگی‌مون، با تمام سختی‌هایی که برای بارداری و شرایط زندگی داشتم، از امام حسین، امام رضا و حضرت عباس خواسته بودمش.

اما نتونست پیشم بمونه.

من همیشه دوست داشتم گهواره‌اش رو تکون بدم، بغلش کنم، براش عطر و ادکلن خوشبو بزنم، حمومش کنم و لباس‌های قشنگ تنش کنم.

اما حالا به‌جای بغل کردن پسرم، سنگ سرد قبرش رو بغل می‌کنم.

به‌جای حموم کردنش، هر روز روی سنگ قبرش آب می‌ریزم و می‌شورمش.

به‌جای انتخاب لباس و عطر برای پسرم، فکر می‌کنم چطور سنگ قبرش رو با گل تزئین کنم.

من قرار بود مادر یک پسر باشم که دست‌هاش رو توی دست‌هام بگیرم؛ اما حالا تنها جایی که می‌تونم دستم رو روی اسمش بذارم، سنگ قبرشه.

ادامه دارد... 💔
faezeh faezeh قصد بارداری
یمان زودرس من؛ داستان تولد پسرم آریان | پارت آخر؛ حرف‌هایی که توی دلم موند 💔

شاید هیچ‌کس نتونه عمق این درد رو بفهمه، مگر مادری که بچه‌اش رو به دنیا آورده، زنده بودنش رو دیده، جون دادنش رو دیده و بعد مجبور شده با دست‌های خالی از بیمارستان برگرده.

من هنوز همون مادرم.

همون مادری که برای پسرش لباس خریده بود، براش رؤیا داشت و منتظر بود صدای گریه و خنده‌اش رو توی خونه بشنوه.

فقط پسرم دیگه کنارم نیست.

آریان، پسر آسمونی من، من هنوز همون مامانم که با تمام وجودش تو رو می‌خواست. تو فقط نیم ساعت کنارم بودی، اما جای خالیت برای من به اندازه تمام عمرمه.

این قصه زندگی منه؛ قصه مادری که قرار بود با پسرش از بیمارستان برگرده، اما با داغش برگشت.

این روایت رو نوشتم تا اگر مادری دردش رو بیان کرد، جدی گرفته بشه؛ تا هیچ زنی با درد شدید، احساس خطر و نگرانی برای بچه‌اش، نادیده گرفته نشه.

هیچ مادری نباید برای شنیده شدن صدای خودش این‌همه بجنگه.

و هیچ مادری نباید مجبور بشه حسرت یک بار بغل کردن بچه‌اش رو تا آخر عمر با خودش حمل کنه.

پسرم، آریان، تو کوتاه‌ترین حضور زندگی من بودی و موندگارترین عشقش. 🕊️💔
faezeh faezeh قصد بارداری
زایمان زودرس من؛ داستان تولد پسرم آریان | پارت هفتم؛ حرف‌هایی که توی دلم موند 💔

بعد از اون اتفاق، حدود شش ماه به خودم فرصت دادم تا دوباره برای بارداری اقدام کنم. فکر می‌کردم شاید بتونم دوباره بچه‌ام رو داشته باشم و این بار همه‌چیز فرق کنه.

اما دکترها گفتن احتمالاً بارداری برای من فقط با آی‌وی‌اف ممکنه و حتی اون هم شاید جواب بده.

بعد از دست دادن پسرم، انگار تمام وجودم تغییر کرد.

شاید از نظر خیلی‌ها حرف‌هایی که می‌زنم کفر باشه، شاید خیلی‌ها من رو قضاوت کنن؛ اما حقیقت اینه که دلم از خدا شکست.

اون روزی که با تمام وجودم از خدا می‌خواستم پسرم رو ازم نگیره، اون روزی که از شدت درد و ترس گریه می‌کردم و فقط می‌خواستم بچه‌ام زنده بمونه، احساس کردم هیچ‌کس صدای من رو نمی‌شنوه.

من نمی‌تونم بفهمم چرا باید مادری که این‌همه برای داشتن بچه‌اش امید داشته، این‌طور داغدار بشه.

همیشه با خودم می‌گم در قرآن این‌همه از جایگاه مادر و حرمتش گفته شده؛ پس چرا باید دل یک مادر این‌طور بشکنه؟

من جواب این سؤال‌ها رو ندارم.

فقط می‌دونم بعد از اون روز، باورم به خدا مثل قبل نیست. منی که پسرم رو از خدا خواسته بودم، حالا با تمام وجودم ازش گله دارم.

بارها گفتم اگر قیامتی هم باشه، اولین کسی که نمی‌تونم ببخشمش، خداست؛ چون هنوز نمی‌تونم بفهمم چرا وقتی داشتم برای زنده موندن بچه‌ام التماس می‌کردم، هیچ‌چیز عوض نشد.

ادامه دارد💔
فــافــا🌼 فــافــا🌼 قصد بارداری
پسر قشنگم… ❤️‍🩹
نمی‌دونی چقدر دلم برات تنگ شده…
چقدر دلم می‌خواست الان توی آغوشم بودی، صدای گریه‌هات رو می‌شنیدم و با چشم‌های خودم بزرگ شدنت رو می‌دیدم.
تو هنوز نیومده بودی، اما من از همون روزی که فهمیدم توی وجودمی، مادر شده بودم…
برات رویا ساخته بودم، لباس انتخاب کرده بودم، اسمت رو توی ذهنم صدا زده بودم و هزار بار تصور کرده بودم که یه روز دستای کوچولوت رو توی دستام می‌گیرم.

اما پسرم…
زندگی اون‌طوری که من می‌خواستم پیش نرفت.
تو رفتی و من موندم با یه دنیا آرزو که هیچ‌وقت فرصت نکردم برات زندگی‌شون کنم.😞💔

کاش می‌دونستی چقدر دوستت داشتم…
کاش می‌دونستی چقدر برای موندنت دعا کردم…
کاش می‌شد فقط یه بار دیگه صدای قلبت رو بشنوم و بهت بگم:
«مامان اینجاست پسرم، نترس…»

بعضی شب‌ها با خودم فکر می‌کنم الان چند ماهت بود؟
شکمم چقدر بزرگ شده بود؟
چه شکلی می‌شدی؟
چشمات شبیه بابات بود یا من؟
و بعد با هزار تا سؤال بی‌جواب، دلم دوباره می‌شکنه…

پسرم، تو رفتی اما مادر بودن از من گرفته نشد.
تو همیشه اولین پسر منی…
اولین عشق کوچولوی منی…
و اولین دلتنگی بزرگی که هیچ‌وقت تموم نمی‌شه.

نمی‌دونم چرا قسمت نشد تو رو توی آغوشم بگیرم…
اما یه چیزی رو خوب می‌دونم:
اگه هزار بار دیگه هم به دنیا بیام، باز هم دلم می‌خواد مادر تو باشم.
بخواب آروم پسرم…🥲💔
مامانت تا آخر عمرش دوستت داره.
و هیچ‌وقت، هیچ‌وقت فراموشت نمی‌کنه… 🕊️
ماه یار ماه یار قصد بارداری
1️⃣
کاش به‌جای اینکه از تشکیل نشدن قلب جنینم می‌ترسیدم، از این روز می‌ترسیدم… 💔
این متن رو نمی‌نویسم که دل هیچ مادر بارداری رو بلرزونم یا باعث بشم روزهای شیرین بارداریش رو با ترس بگذرونه...
می‌نویسم چون خودم این درد رو با تمام وجودم تجربه کردم و دلم نمی‌خواد هیچ‌کس، حتی یک نفر، به‌خاطر بی‌اطلاعی چیزی رو تجربه کنه که من کشیدم...
عزیزای دلم، منم مثل شما بودم…
بتام طبیعی بالا می‌رفت، علائم بارداری داشتم، حالت تهوع و ویار و درد سینه‌هام شروع شده بود و فکر می‌کردم همه‌چیز داره خوب پیش می‌ره...
فقط گاهی معده‌درد یا درد مقعد داشتم که بهم گفته بودن طبیعیه...
وقتی برای مراقبت بارداری مراجعه کردم، گفتن برای سونوگرافی برم...
اما وقتی سونو واژینال انجام دادم، گفتن هنوز چیزی دیده نمی‌شه و باید دو هفته دیگه صبر کنم... پیش دو تا پزشک دیگه هم رفتم و بهم گفتن هنوز زوده...
منم مثل خیلی از شماها می‌ترسیدم زود سونو بدم و هنوز قلب جنین تشکیل نشده باشه… برای همین صبر کردم.
اما کاش می‌دونستم چیزی که باید جدی‌تر از همه می‌گرفتم، فقط تشکیل شدن قلب جنین نبود… محل تشکیل بارداری هم به همون اندازه مهم بود❤️‍🩹
السا🩷 👶 السا🩷 👶 قصد بارداری
هر ماه با یه ذوق خاص منتظر می‌مونم… 🥺🤍
با خودم می‌گم شاید این ماه دیگه نوبت من باشه، شاید این ماه بالاخره اون دوتا خط رو ببینم…
اما دوباره پریود می‌شم و تمام ذوق و امیدم می‌ریزه.

دیگه واقعاً خسته شدم از این انتظار…
از سنگ کلیه، عفونت ادراری و کیستی که هر کدوم یه گوشه ذهنم رو درگیر کرده.
گاهی از خودم می‌پرسم اصلاً با این شرایط می‌تونم باردار بشم؟ 🥺

دکتر گفته همسرم باید آزمایش اسپرم بده، ولی هر بار یه جوری ازش طفره می‌ره و انجامش نمی‌ده… و من موندم با کلی سؤال و نگرانی.

من فقط دلم می‌خواد اون حس مادرانه رو تجربه کنم…
دلم می‌خواد یه روز صبح با ذوق، تست بارداری رو دستم بگیرم و بالاخره اون دو خط لعنتی رو ببینم. 🥹🤍

نمی‌دونم چقدر دیگه باید منتظر بمونم…
نمی‌دونم این ذوق و آرزویی که هر ماه توی دلم زنده می‌شه، کی قراره به واقعیت تبدیل بشه.

فقط امیدوارم یه روز نوبت من هم برسه…
یه روزی که به جای گریه کردن برای پریود شدن، از خوشحالی برای مادر شدن گریه کنم. 🤍🕊️

#بارداری #بارداری
مامان جوجه طلایی 🧚🏻 مامان جوجه طلایی 🧚🏻 هفته هفتم بارداری
دخترِ قشنگِ آینده‌ام...

نمی‌دونم الان کجایی و اصلاً قراره یه روز بیای توی آغوش من یا نه...
ولی می‌خوام بدونی قبل از اینکه ببینمت، قبل از اینکه صداتو بشنوم و دستای کوچیکتو بگیرم، دوستت داشتم.

من همیشه یه گوشه از دلم آرزوی داشتن یه دختر رو داشتم.
یه دختر که موهاشو شونه کنم، لباسای کوچولوی دخترونه تنش کنم، براش قربون‌صدقه برم و وقتی بزرگ شد، رفیقش باشم...
یه دختر که یه روز بیاد و خونه‌مون رو با خنده‌هاش یه جور دیگه کنه.

من چهار تا پسر دارم و عاشق تک‌تک‌شونم؛ اونا همه‌ی زندگی منن.
اما راستش رو بخوای، یه جای خالی کوچیک توی قلبم هست که همیشه اسمش «دخترم» بوده.

این روزها خیلی به بودنت فکر می‌کنم.
گاهی امیدوارم، گاهی می‌ترسم، گاهی هم از بس آرزوت کردم با خودم می‌گم نکنه هیچ‌وقت نوبت من نشه...
و این قسمت بیشتر از همه دلمو می‌شکنه.

ولی دخترم، اگر یه روز خدا تو رو به من هدیه بده، می‌خوام بدونی چقدر منتظرت بودم.
چقدر قبل از اومدنت دوستت داشتم.
چقدر برای دیدن صورتت، شنیدن صدات و گفتنِ «دخترم» لحظه‌شماری کردم.

و اگر هم قسمت من چیز دیگری باشد، باز هم از خدا بابت پسرهایی که بهم داده ممنونم...
اما ته دلم همیشه برای تو یک دعا می‌مونه:

«خدایا اگر خیر منه، این بار یه دختر کوچولو بذار توی بغلم...
همونی که این همه سال توی قلبم جاش رو نگه داشتم.»

دختر آینده‌ام...
اگر یه روز این نامه رو خوندی، بدون که حتی قبل از اینکه به دنیا بیای، یه مادر داشتی که خیلی دوستت داشت. 🤍
faezeh faezeh قصد بارداری
زایمان زودرس من؛ داستان تولد پسرم آریان | پارت چهارم 💔

یکم فروردین، درست بعد از سال تحویل، من توی بیمارستان بودم. ساعت یک بامداد دوم فروردین زایمان کردم.

پسرم تا حدود ساعت یک‌ونیم زنده بود.

نیم ساعت...

فقط نیم ساعت فرصت داشتم که مادرش باشم؛ نیم ساعت که برای من به اندازه یک عمر گذشت.

من جون دادن پسرم رو با چشم‌های خودم دیدم. دستش رو دیدم که تکون می‌خورد. همیشه وقتی برای سونوگرافی می‌رفتم، دستش رو بالا می‌آورد. حتی دکترمون گفته بود انگار داره بهت سلام می‌کنه.

و اون روز، وقتی داشت از دست می‌رفت، دوباره دستش رو بالا آورد؛ درست مثل همون وقت‌ها...

و بعد تموم شد.

بعد از اینکه پسرم رو بردن، دکتر اومد و با ماما و بقیه دعوا کرد که چرا با جون من بازی کردن و چرا با وجود چسبندگی جفت، من رو زودتر به اتاق عمل نبردن.

من رو برای اتاق عمل آماده کردن. بیهوش شدم و جفت رو با کورتاژ خارج کردن.

وقتی به هوش اومدم، دیگه از اون همه درد جسمی چیزی حس نمی‌کردم؛ تنها دردی که مونده بود، درد از دست دادن بچه‌ام بود.

فقط گریه می‌کردم و پسرم رو می‌خواستم.

وقتی من رو به بخش آوردن، نوزادهای دیگه کنار مادرهاشون بودن و شیر می‌خوردن. من فقط نگاه می‌کردم و گریه می‌کردم.

همه مادرها بچه‌هاشون رو بغل می‌کردن، اما من حتی فرصت نکرده بودم پسرم رو بغل کنم.

تا روز بعد گریه کردم.

ادامه دارد💔