پسرم... پاره‌ی تنم... 💔

چرا رفتی مادر؟ چرا منو با این همه آرزو تنها گذاشتی؟ قرار بود بیای و بشی همدم روزهای تنهایی‌ام، قرار بود رفیق مامانت باشی. قرار بود بغلت کنم، بهت شیر بدم، شب‌ها با صدای گریه‌ات بیدار بشم و صبح‌ها با دیدن صورت کوچولوت تمام خستگی‌هام از یادم بره.

قرار بود دست‌های کوچیکت رو توی دست‌هام بگیرم، بزرگ شدنت رو ببینم، برات لالایی بخونم و هر روز بیشتر عاشقت بشم. قرار بود من پناه تو باشم و تو تمام دنیای من...

پسرم، حتی وقتی شنیدم موقع به دنیا اومدنت یه پرده شفاف روی صورتت بوده، دلم هزار جا رفت. سرچ کردم، پرسیدم، دنبال معنایی گشتم؛ می‌گفتن قدیمی‌ها این اتفاق رو نشونه‌ای مقدس و خوش‌یمن می‌دونستن، می‌گفتن چنین نوزادی برکت و روزی با خودش میاره...

با خودم گفتم چه پسر خاصی داشتم، چه فرشته‌ای بودی که با اون پرده به دنیا اومدی. اما مادر، من برکت نمی‌خواستم، من خودت رو می‌خواستم. من فقط می‌خواستم بمونی و بزرگ شدنت رو ببینم.

هنوز تکون‌هات از یادم نرفته. هنوز آخرین لحظه‌هایی که حضورت رو در وجودم حس می‌کردم جلوی چشمامه. چطور می‌تونم اون لحظه‌ها رو فراموش کنم؟ چطور می‌تونم باور کنم پسری که این‌همه منتظرش بودم، حالا دیگه توی آغوشم نیست؟

پسرم، من هنوز مادرتم؛ همون مادری که برای اومدنت جنگید، انتظار کشید و هزار تا رؤیا برای آینده‌ات داشت.

کاش می‌شد فقط یک بار دیگه بغلت کنم. کاش می‌شد بهت شیر بدم و آروم توی گوشت بگم: من مامانتم، همون مامانی که قرار بود رفیقت باشه...

آخ پسرم، چقدر دلم می‌خواست بمونی. چقدر دلم می‌خواست زندگی‌ام با تو ادامه پیدا کنه.

تو رفتی، اما جای خالیت برای همیشه توی قلب مامانت موند.

دوستت دارم، رفیق کوچولوی مامان... تا همیشه. 🕊️❤️

عزیزم، می‌دونم دلت پر از حرف‌های نگفته و دلتنگیه. می‌دونم بعضی شب‌ها شاید با فکر کردن به کوچولوت اشک بریزی و هزار تا سؤال توی ذهنت بچرخه. اما قشنگم، لطفاً خودت رو سرزنش نکن. تو هم اون روزها شرایط و دلایل خودت رو داشتی و هیچ‌کس نمی‌تونه جای تو باشه و قضاوتت کنه. بعضی اتفاقات زندگی از اختیار ما خارجه و گاهی باید بپذیریم که نمی‌تونیم گذشته رو تغییر بدیم. به خودت فرصت بده تا آروم بشی. قرار نیست همیشه قوی باشی، قرار نیست دلتنگی‌ات رو پنهون کنی؛ فقط یادت نره که خودت هم حق داری دوباره با آرامش زندگی کنی و لبخند بزنی. امیدوارم خدا مرهم دل خسته‌ات باشه. ❤️

😭😭دلم براش تنگه

عزیزم منم پسرما تو ۷ماه از دست دادم می‌دونم چقدر سخته من بعد ۸ماه هنوزم با خیال این که دارمش زندگی میکنم
ولی چه میشه کرد جز صبر

من کامل درکت میکتم 4باراین بلا سرم اومده

منم ۳تا بچه از دست دادم
یدونه بارداری پوچ
یکی ایست قلبی در ۱۶هفتکی بدون هیچ دلیلی . همین ۳ماه پیش .
یکی هم در ۹ماهگی دوهفته به زایمانم بندناف گره خورد و بچم خفه شد
ولی بازم خودمو محکم نگه داشتم وا ندادم .

چقد داستان شما مثل منه چه اتفاق تلخ و سنگینی واقعا
من که هر روز تا گریه نکنم اروم نمیشم 🥲🥲

وضعیت منم همینه برای بار دوم میخام دست خالی برم خونه دوساعت دیگه مرخص میشم از زایشگاه

الهی بمیرم برات 💔💔💔منم ده روز سقط کردم 😭😭😭😭

شما چند ماهه بچتون از دست دادین گلم
آخ ک قلبم برات تیر می‌کشه بخدا😭😭💔💔💔خدااا
جای بچه تو برات سبز کنع یجور خااص دلتو شادد کنع

اخییییی عزیزدلممممم بمیرم براااات
بخدا با خواندن حرفات اشکام ریخت
خدا بهت صبر بده گلم😭😭💔💔💔خودم یک ماهی میشه سقط کردم با اینک هیچی ازش حس نکردم مث شما تکون دادناش ولی می‌دونم درکت میکنم ک‌چقدددد سخته خدا هیچ مادری رو اینجوری امتحان نکنه😭😭💔💔