این هفته از اون هفته‌هایی بود که انگار ۲۴ ساعتش هم کم بود...

از درست کردن آردهای خونگی، سویق، سرلاک، پودر مغزیجات، کره بادوم‌زمینی و هزار تا کار ریز و درشت بگیر، تا مراقبت از یه کوچولوی دوست‌داشتنی که این روزا هم درگیر اضطراب جداییه، هم دندون درآوردن...

هر بار میرم آشپزخونه که یه کاری انجام بدم، یهو می‌بینم یه وروجک با دستای کوچولوش چسبیده به پاهام، خودش رو بالا می‌کشه و غرغر می‌کنه که «بغلم کن!» 🥹🤍

بعد همون لحظه‌ای که بغلش می‌کنم، یه لبخند از ته دل می‌زنه؛ جوری که انگار کل دنیا رو بهش هدیه دادم... و همون لبخند، خستگی همه اون ساعت‌ها رو یه کم کمرنگ‌تر می‌کنه.

دندوناش هم که دیگه داستان خودشونو دارن... فقط یه هفته از درد لثه‌ها آروم گرفته بودیم که دوباره از نو شروع شد.

خلاصه... این روزا بین بوی آرد و سویق و صدای غرغرهای یه وروجک بغل‌دوست، زندگی می‌گذره. خسته‌ام؟ خیلی... ولی این خستگی، همون قشنگ‌ترین خستگی دنیاست. 🤍

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط