پارسال این موقع آخرین شبی بود که تو دلم بود...🥹 ۳۹ هفته و یک روز...
چقد استرس داشتم ، همه کارامو خودم به تنهایی انجام داده بودم و آخرین شب مامانم اومد خونمون با برادرم شب رو موندن که صبح ساعت ۶ باید میرفتیم بیمارستان
تا صبح چشم رو هم نزاشتم ، همه خوابیده بودن و‌ من لحظه شماری میکردم، یهو ذوق میکردم و یهو گریم میگرفت ، نمیتونم حالمو توصیف کنم تو تاریکی خونه همش دنبال کار میگشتم که یه کاری بکنم و سرم گرم شه تا ساعت ۵ بشه و مامان و همسرمو بیدار کنم بریم
آرایش کردم، موهامو اتو کردم، وسایل و مدارک بیمارستان رو چک کردم، فلاسک مامانمو با آب جوش پر کردم ... ، تازه ساعت ۳ شده بود ، تا ساعت ۵ بشه من سه چهارتا زاییدم😅 هی به خودم دلداری میدادم که بخواب دختر خوب فردا جلوی مهمونا نخوابی ، ولی نمیشد که نمیشد صدای قلبم هنوزم تو گوشمه ، خدا میدونه چجوری صبح شد ، فورا مامانمو بیدار کردم گفتم پاشین دیره، تو ماشینم مدام از استرس میگفتم و میخندیدم ، رسما رد داده بودم اگه خجالت نمیکشیدم های های گریه میکردم که نمیخوام برم بیمارستان😩 ولی دیگه نمیشد رسیدیم و رفتیم پذیرش ، گفتن باید نوبت بگیرین🤦‍♀️ تا نوبتمون بشه من هی انگشتامو میشکوندم و پامو تکون میدادم ، همه فهمیده بودن که میترسم ولی به روشون نمیاوردن و عادی رفتار میکردن تا اینکه نوبتمون رسید و با دست لرزان امضا زدم و رفتم بخش جراحی...
ادامه در کامنت...
شیر خشک
تب
واکسن

چقد کیف کردم از متنت عزیزم
دقیقا منم حس و حال تورو دارم
واقعا مادر شدن خیلی شیرینه و در عین حال سخت ولی به همه سختی هاش می ارزه
خدا دختر گلت نگه داره زیر سایه پدر و مادر بزرگ بشه ❤️

خدا دخترتو برات نگر داره عزیزممم
من خیلی بغضی شدم با خوندنش🥹🥹🥲

مبارکه تولدش خداحفظش کنه

دقیقا منم همین حس و حال رو داشتم یعنی کاملا برگشتم به همون روز زایمان خودم خیلی حس عجیبی شدم همراه با ترس😍😜

ای خدا 🥹🥹 گریم ام گرفت چقد حس اون لحظه که پر از استرس بود قشنگ بود چقدر مادرشدن قشنگه یکسالگیش مبارک عزیزم انشالله زیر سایه پدرمادرش بزرگ شه 😍
وای من که زایمان پرچالشی داشتم چون اورژانسی سز شدم و گفتن قلبش افت کرده ولی همون که صدای گریه اشو شنیدم انگار دنیارو بهم دادن چقدر حس قشنگی بود هم ترس استرس خوشحالی چقدم زود گذشت

الله آنیا گوزله ساخلاسین
هه چوخ استرس زا دی با

ادامه...
قلبم داشت وایمیستاد زود لباسامو عوض کردم و نشستم رو صندلی که نیفتم ، بعد پرستار اومد و دستمو گرفت برد تو یه اتاق و آروم خوابوند رو تخت، پرستارای بخش خیلی مهربون بودن ، یکیشون موهامو بافت که به دست و پام نپیچه ، اونیکی هم اطلاعاتمو گرفت و نوشت تو پرونده و سپرد که آروم یه سرم برام وصل کنن و خودشم ان اس تی گرفت ازم و رفت و باز من موندم و تنهایی🤦‍♀️ دوباره استرس و هی دستشویی هی دستشویی... سوند برام نزاشتن کلا ، تازه ساعت ۸ شده بود و دکتر نیومده بود.... تا ۱۱ طول کشید اومدنش ، وسطش رفتم فیلممونم گرفتن و دوباره برگشتم اتاق، و شکر خدا نیم ساعتی خوابیدم ، اگه نمیومدن برا گرفتن فشارم بیشتر میخوابیدم ، چون خیلی پایین بود هی چک میکردن خلاصه دکتر ساعت۱۱ رسید و منو با عجله اومدن ببرن اتاق عمل که تا شنیدم نوبت منه هول شدم و نمیتونستم دم‌پایی هامو بپوشم ، پاهام دنبالم کشیده میشد به زور رسیدم اتاق عمل همش چشم دنبال چیزای خطرناک میگشت😅 احساس میکردم میخوان سرمو ببرن... تا اینکه بی حسم کردن و بعد ۱۰-۱۵ دیقه صدای گریه ی آشنایی تو اتاق پیچید و همه استرس من یهو اشک شد و از چشمام بارید... صورت داغشو چسبوندن به صورتم و زندگی جدیدم به عنوان مادر شروع شد...
ای خدا چقد دلتنگ اون روزام ، الان بغض دارم ، از بزرگ شدن دخترم ذوق میکنم ولی در عین حال بغض میکنم که چقد زود گذشت و چقد زود بزرگ شد ، من هنوز از نوزادیش چیزی نفهمیدم ، تو حال و هوای اون روزام همش
چند روزه خیلی دلتنگ روزای بارداری و زایمان و نوزادی دخترم هستم...
انگار همین دیروز بود🥹

# یک سالگی