سلام
من مادر شاغلم ک از دو سالگی و نیم دخترم دوبار برگشتم سرکار .
واقعا خانواده هامون و همسرم حمایت کرده ، از همه مهمتر دخترم که صبوری کرده و این مادر شاغل بودن پذیرفته ....
از لحاظ مالی خوبه همه چی
ولی از لحاظ روحی نمیتونم خونه بمونم و حالم خراب میشه .
و از طرفی دخترم افتضاح شلوغ هست مهمتر از مالی ، روحی بحث بچه بود که واقعا نمی‌تونستم ۲۴ ساعته توی یک آپارتمان بدون حیاط بدون دوست بدون رفت آمد خاصی بچمو نگه دارم ، نمیدونم درک میکنید یا نه
فقط همسرم اینو درک می‌کنه
چون حتی پدر خودم همیشه غر میزنه به همسرم میگه نذار بره سرکار بچه خیلی شلوغ شده ، ولی همسرم میگه بحث مالی نیس ، بچه خودش اذیت می‌کنه ...
احساس کردم باید یه تایمی دور از من باشه ( مهد نمیتونم اعتماد کنم ، کلاس ثبت نام کردم نرفت ، ژیمناستیک بردم نرفت ، سن کم نمیتونه تحمل کنه ) مادر بزرگ امن تربت گزینه.
و‌ فشار کاری مادر شاغل دو برابر مادر خانه دار ، هر چقدر همسر همراهی کنه ولی باز ناهار شام تمام کار خونه ، حتی یه قسمت خرید همه به دوش مادر
اما خدارو شکر راضیم به این انتخاب .

دقیقا منم موافقم با این حرفتون روزایی که کامل خونه ام هم خودم کلافه میشم هم پسرم😅

منم چون با مادر شوهرم تو یک ساختمون پیش اون می مونه پسرم

عزیزم کجا شاغلین

خدا رو شکر ک چنین حامی هایی داری
دمت گرم که سختیشو میپذیری
خدا رو شکر که انقدر از خودت شناخت داری که بدونی چه کاری حالتو خوب میکنه و براش تلاش میکنی

خداروشکر که حمایت شدی
مادربزرگ های پسرم فعلا به روی مبارک نیوردن😅

مادربزرگاشم راضی ن؟😉😉😄
منم از بعد دانشگاه شاغلم ،و واقعا سرکار نرفتن برام سخته